ระยะหลัง… “โซ่หลุด” เขียนคอลัมน์นี้ด้วยความรู้สึกที่ผูกพันอย่างแท้จริง เป็นความผูกพันที่ยาวนานเป็นปีที่ 25 ไม่อยากเชื่อว่าเขียนมาแล้วเป็น 1,000 ครั้ง ก้อ…ยังเป็นงง เขียนได้ยังไง เอาเรื่องอะไรมาเขียน เอา “ตัวละคร” มาเขียนยังไงไม่ให้คนที่ถูกเขียนถึง รู้สึกไม่สบายใจ รู้สึกไม่อยากให้เขียนถึง 1,000 ฉบับ คงยากปฏิเสธ จะไม่ทำให้คนที่เป็นตัวละคร รู้สึกพอใจทุกครั้ง แต่ก็อยากยืนยัน อยากให้เข้าใจ ไม่เคยมีความรู้สึกไม่ดี ทุกตัวละคร มีความผูกพันทุกคน มาถึงวันนี้…อยากบอกทุกตัวละครว่า…ถ้าไม่มีความรักความผูกพัน ถ้าไม่มีความคิดถึง ยังไงก็คงไม่หยิบมาเป็นตัวละคร หากมีอะไร? ที่ทำให้ไม่พอใจ ทำให้รู้สึกไม่ดี ขอโทษจริงๆ

วันนี้…แม้ว่า “ตัวละคร” จะน้อยลง ความผูกพันจะหดหายไป โดยสถานการณ์ของการเปลี่ยนแปลงแห่งโลกการสื่อสาร ความผูกพันที่เหมือนไม่แน่นหนึบ “โซ่หลุด” รับรู้ถึงความแตกต่างที่ชัดเจน การสื่อสารที่เปลี่ยนไป ทำให้ความผูกพันพลอยเปลี่ยนแปลง การไม่ได้เจอกันตัวเป็นๆ ทำให้เกิดข้ออ้างได้มากมาย โอกาสที่จะได้ยินเสียงชัดๆ ก็พลอยหดหายตามไปด้วย ก้อ…ยังไม่รู้เลยว่า หลังโควิด-19 หดหาย ความผูกพันความรักที่เคยมีนั้น จะยังเหมือนเดิมหรือไม่? สิ่งที่ชัดเจนมากขึ้น คือความห่างเหินที่รู้สึกได้อย่างชัดเจนขึ้นทุกวัน ก้อ…ไม่รู้ว่าจะประชุมกันแบบยาวนานขนาดไหน และเป็นข้ออ้างที่ใช้ได้ตลอดไปหรือไม่? เวลาเท่านั้นจะเป็นบทพิสูจน์

ก้อ…ถามตัวเองบ่อยครั้ง…ยังอยากเขียน “โซ่หลุด” ต่อไปหรือไม่? และถ้าจะเขียนต่อไป จะยังคงบทบาทเช่นนี้หรือไม่? หรืออยากคิดจะเปลี่ยนวิธีเขียนหรือไม่? เคยคิดจะเขียน “โซ่หลุด” ที่เป็นตัวเองจริงๆหรือไม่? เขียนแบบที่อยากเขียน เขียนแบบที่ตัวเองรู้สึก เพื่อจะได้ทำให้ “โซ่หลุด” เป็นโซ่ที่แข็งกร้าว เป็นโซ่ที่แข็งแรงยิ่ง รวมถึงยอมที่จะทำให้มีคนอยากเป็น “ตัวละคร” มากขึ้นหรือไม่? เพราะยังจำได้…ครั้งแรกของการเป็น “โซ่” เส้นนี้นั้น…แตกต่างจากวันนี้เป็นยิ่งนัก

พรุ่งนี้…ไม่มีอะไรแน่นอน “โซ่หลุด” อาจยังคงเป็นโซ่เส้นที่คอยประคับประคอง คอยเป็นกำลังใจให้กับทุกตัวละคร หรือจะเป็นโซ่เส้นที่แข็งแกร่งยิ่งนัก ยังไม่มีคำตอบ เพราะสุดท้ายยังอยากมีความรักความผูกพันมากกว่าความห่างเหิน และต่างคนต่างทำหน้าที่ ซึ่งยอมรับ…คงไม่ใช่ “โซ่หลุด” เส้นที่ควรจะเป็น เป็นโซ่ข้อกลาง สำหรับ “คนสื่อ” และ “คนบริษัท”

เป็นเรื่องที่ยังไม่อาจคาดเดาได้จริงๆ