สัปดาห์ก่อน… “เฮียหน้าดุ” ธีร์ เพิ่มพงศ์พันธ์ และ “ไอ้หนุ่มหน้ามน” อุทัย เรืองศักดิ์ ทำให้ “รามอินทรา” เซอร์ไพรส์ เมื่อเปิดประตูนำ “นายญี่ปุ่น” มร.ทาดาชิ มิอุระ เข้ามาแฮปปี้นิวเยียร์ถึงโต๊ะทำงาน ก้อ…น่าจะเป็นการเจอะเจอกันแบบคุยกันได้ทุกเรื่องเป็นครั้งแรก หลังจากเคยเจอตามงานต่างๆของมาสด้า โดยมี “เฮียหน้าดุ” ทำหน้าที่เป็นล่ามแบบจำเป็น เพราะ “รามอินทรา” ไม่ถนัดฟุตฟิตฟอไฟ ก้อ…ต้องขอบคุณที่รักและให้เกียรติกันแบบจับต้องได้ ปกติ “ประธานคนไทย” ชาญชัย ตระการอุดมสุข นั้น เจอะเจอกันบ่อยมาก บางครั้งเล่นคุยกันเน้นภาษาแต้จิ๋ว ก็เป็นอีกบรรยากาศแตกต่างจาก “นายญี่ปุ่น” ที่ต้องมีคนแปล

วันนั้น…สามารถคุยแบบไม่ต้องกั๊กแล้ว “เฮียหน้าดุ” ก็แปลแบบไม่มีตกหล่นด้วยเหมือนกัน ชอบใจที่ช่วงหนึ่ง “นายญี่ปุ่น” ชี้นิ้วไปที่ “ไอ้หนุ่มหน้ามน” แล้วบอกให้จดบันทึกด้วย แถมยังขอหนังสือพิมพ์ยวดยาน ที่นำเสนอข่าวคราวของรถยนต์มาสด้ามาอย่างต่อเนื่อง และยังขอบคุณที่ “รามอินทรา” สนับสนุนรถยนต์มาสด้าด้วยดีเสมอมา จนอดแซวไม่ได้ว่า…ยังมีมาสด้า และอยู่ในใจเสมอมา และที่หยอดแบบทีเล่นทีจริงว่า จะซื้อรถยนต์มาสด้า CX-3 ให้ลูกสาว ขอราคาพิเศษได้มั้ย? เลยได้เห็นรอยยิ้มของ “นายญี่ปุ่น” ที่แค่พยักหน้าแต่ไม่ได้ตอบรับ

อีกเรื่องที่ชัดเจนมาก เพราะปกติไม่ค่อยเห็น “คนบริหาร” ใส่ใจกับ “คนสื่อ” ตัวเล็กๆอย่าง “รามอินทรา” เหมือน “มาสด้า” ที่ทั้ง “เฮียหน้าดุ” และ “ไอ้หนุ่มหน้ามน” ค่อนข้างให้ความสนใจกับเรื่องนี้ เลยไม่แปลกใจทำไมคนสื่อสายยานยนต์ ถึงได้รักและผูกพันกับมาสด้า ทั้งๆที่จะว่าไปแล้วงบที่จะสนับสนุนคนสื่อก็ไม่ได้มีความหมายเท่าไหร่นัก แต่…น่าจะเกิดจากความจริงใจนี่แหละ จริงใจไม่จิงโจ้ชัดเจนยิ่ง เพราะเหตุนี้… “รามอินทรา” จึงเขียนเสมอๆว่า… “คนพีอาร์” นั้นหาได้ยากขึ้นทุกวัน ที่มีก็แต่ “คนทำพีอาร์” เก่งแค่ฟุตฟิตฟอไฟ และเกาะติด “เจ้านาย” เป็นหลัก ทำงานเป็นรอง

ก้อ…ถือโอกาสขอบคุณ “เฮียหน้าดุ” และ “ไอ้หนุ่มหน้ามน” ที่ยังคงให้เกียรติ “รามอินทรา” ยังคงรักและผูกพัน แบบกล้าที่จะพา “นายญี่ปุ่น” มาฟังข้อคิดจาก “คนสื่อ” อย่างน้อยก็กล้าที่จะรับฟัง กล้าที่จะเจอของจริง ขอบคุณที่ทำให้ “รามอินทรา” สามารถหยิบมาเขียนและยกนิ้วให้ ให้อ่านกันในสัปดาห์นี้ หวังว่า…คงจะมีโอกาสได้ไปกินข้าวเคล้าข่าวกันถึงออฟฟิศมาสด้านะครับ

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

25 มกราคม 2566