เผลอแป๊บเดียวจริงๆ…ปี 67 เหลืออยู่แค่ไม่ถึง 2 เดือนแล้ว เจอใครก็พูดเหมือนกัน…เวลาผ่านไปรวดเร็วจริงๆ ก็ไม่แตกต่างจากคนรักกันที่ห่างหายไปจากวงการกันเพิ่มมากขึ้น ไม่ว่าจะด้วยการเกษียณอายุ หรือการเปลี่ยนหน้าที่รับผิดชอบ เป็นช่วงเปลี่ยนผ่านสู่คนรุ่นใหม่ๆ ที่ต้องบอกความคุ้นเคยก็พลอยห่างหายไปด้วย ก็ไม่รู้เป็นอีกเหตุผลที่ทำให้ “รามอินทรา” นั้น เขียนหนังสือยากขึ้น รวมถึงการเปลี่ยนแปลงในเรื่องการสื่อสาร ที่ใช้การส่งผ่านจอสี่เหลี่ยม ก็ยอมรับว่า ไม่ค่อยคุ้นเคยกับการถูกถามได้รับหมายเชิญหรือยัง? ส่งไปให้แล้วนะ ยิ่งเป็นงงเพราะไม่รู้จักด้วยว่า…ใครส่งมา เลยตอบไม่ถูกว่า…ใครเชิญ…เชิญไปทำไม เป็นวิถีของการสื่อสารยุคใหม่ ที่ยอมรับว่าไม่ค่อยคุ้นเคย และไม่ใช่หน้าที่ที่จะต้องไปติดตามอีกด้วย

อาจเป็นงงว่า “รามอินทรา” เขียนเรื่องอะไร ถือโอกาสเล่ารายละเอียดนิดนึง ก้อ…ได้รับโทรศัพท์ตอนเกือบทุ่ม บอกตรงๆว่าไม่คุ้นเคย แต่เค้าอาจคุ้นเคย บอกรายละเอียด…จะมีการเปิดตัวรถยนต์ยี่ห้อหนึ่ง ได้ส่งรายละเอียดผ่านหน้าจอมาให้เรียบร้อยแล้ว เขินเหมือนกันเผื่อถูกถามว่า…เห็นหรือยัง ถือโอกาสขอโทษที่ไม่ได้เปิดดู เพียงแค่อยากบอกว่า วันนี้ส่วนมาก “รามอินทรา” ถอยหลังออกจากมุมนี้แล้ว ไม่ค่อยได้ออกงานสักเท่าไหร่ เป็นเรื่องของน้องๆทีมงานซะมากกว่า เลยไม่ได้ติดตามการเชื้อเชิญผ่านหน้าจอ และก็ต้องขอโทษอีกครั้งที่ “รามอินทรา” ไม่รู้จักคนที่กริ๊งกร๊างมาหา และส่วนมากคนที่กริ๊งกร๊างหาในเวลาเช่นนี้ ส่วนมากจะเป็นคนคุ้นเคยจริงๆ และไม่ค่อยคุยเรื่องงานสักเท่าไหร่ ส่วนมากจะเป็นเรื่องของสารทุกข์สุกดิบซะมากกว่า เลยรู้สึกแปลกๆไปบ้าง

ก้อ…เป็นเรื่องที่ไม่คุ้นชิน เลยเก็บมาเขียนให้อ่านกัน และถือโอกาสขอโทษ และบอกกล่าวถึงความไม่คุ้นชิน ที่ต้องยอมรับว่า…วันนี้แตกต่างจากวันวาน ที่ส่วนมากจะคุ้นเคยกันเป็นส่วนมาก ไม่ว่าคนสื่อหรือคนบริษัท ที่บางคนวันนี้ยังคิดถึงยังห่วงใยกันอยู่ ล่าสุด “รามอินทรา” เพิ่งจะไลน์ไปแฮปปี้เบิร์ธเดย์ “เสี่ยชวน” บุญชวน วิภูษณวนิช อดีตคนพีอาร์ค่ายโตโยต้า ที่วันนี้มีความสุขกับการดูแลภรรยา และลูกสาว 2 คน เป็นความรักความผูกพันแบบไม่เคยลืมกัน ยิ่งทำให้ “รามอินทรา” อดคิดถึงคนบริษัทอีกหลากหลายคนที่ยังคงคิดถึง ว่างๆจะไล่เรียงมาเขียนให้หายคิดถึง หรือใครที่อ่านเจอคอลัมน์นี้ จะกริ๊งกร๊างมาหาหรือไลน์มาคุยกันบ้าง ก้อ…จะยิ่งโอเคเป็นที่สุด เพราะวันวานนั้นความรักความผูกพันนั้นแตกต่างจากวันวานโดยสิ้นเชิง ยังคิดถึงทุกคนอยู่นะครับ

วันเปลี่ยนเวลาผ่าน “รามอินทรา” ถือโอกาส จอ…จ่อ…จ้อ ถึงบางเรื่องราว เป็นความรู้สึกผูกพันที่ยังมีต่อทุกคนยานยนต์ ที่เคยทำงานผูกพันกันที่เคยเจอะเจอกันมาในช่วงเวลาหนึ่ง

รักและคิดถึงทุกคนเหมือนเดิม

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

30 ตุลาคม 2567