วันเวลา…เหมือนติดปีก เผลอแป๊บเดียวเดือนกรกฎาคม ผ่านพ้นไปแล้ว ปี 2566…เหลืออยู่แค่ 5 เดือน “รามอินทรา” อยากเห็นความคึกคักแห่งยานยนต์เมืองไทย อยากเห็นการเปิดตัวของทั้งรถยนต์ไฟฟ้าและรถน้ำมันแล้ว สามารถสร้างความคึกคักให้เกิดขึ้นได้ ยิ่งช่วงนี้…มีงานบิ๊กมอเตอร์เซล รอให้ช่วงชิงยอดจองกัน เพราะช่วง 6 เดือนแรกนั้น…ดูเหมือนว่าแต่ละค่าย ยังไม่สามารถเก็บเกี่ยวความสำเร็จได้ หลังจบงานมอเตอร์โชว์ ความคึกคักก็ยังไม่ค่อยชัดเจนนัก ถ้าจะคึกคักบ้าง? น่าจะเป็น “รถปิกอัพ” นั่นแหละ แต่…ผลสุดท้ายจะเป็นเยี่ยงไร? ก้อ…ต้องลุ้นกันต่อไป เป็นการช่วงชิงกันระหว่าง ฟอร์ด เรนเจอร์ กับมิตซูบิชิ ไทรนทัน โดยมีเบอร์ 3 เป็นเป้าหมายที่ปลายทาง

วันนี้…สถานการณ์โควิด-19 และพลพรรค ยังคงลัดปิดลักเปิด ยังไม่จบแบบโบกมือลาจริงๆ ทำให้ “รามอินทรา” ยังรู้จักอยู่ติดบ้าน และเข้าออฟฟิศ ไม่ค่อยได้ออกไปไหนมาไหนบ่อยนัก เข้าออฟฟิศแล้วเหมือนจำศีล แทบไม่ได้ออกไปไหน? นั่งติดเก้าอี้ติดตามข่าวบ้าง? หลับบ้าง? งานของแต่ละค่ายรถแทบไปได้ไปร่วมงานด้วย นอกจากบางครั้ง…มีพรรคพวกมาชวนไปกินข้างบ้าง? ซึ่งก็ต้องบอกล่วงหน้า เพราะปกติไม่ได้กินข้าวเที่ยง กินแค่เช้ากับเย็น แถมบางเย็นก็กินเหมือนชิมนั่นแหละ แค่กินเพื่อจะได้กินยา ที่เป็นของที่กินประจำไม่เคยขาด เรียกว่า…กินยาไม่เคยบกพร่อง

ไม่รู้ว่า…ชีวิตวันนี้เปลี่ยนแปลงได้จริงๆหรือไม่? ไม่อยากชอปปิ้งไม่อยากไปหาอะไรกิน กินง่ายอยู่ง่ายขึ้นมาซะยังงั้น แต่ก็มีอีกเรื่องที่ยังคิดถึง เป็นเรื่องการเปิดครัวลุงนิด ที่น่าเสียดาย…สถานที่เดิมถูกปิดซะแล้ว ยังหาครัวไม่เจอ ใครมาก็อยากจะให้เปิด ก้อ…อยากเปิดนะ เพราะฝีมือยังเหมือนเดิม ไม่ว่าจะเป็น หมูสับกะเพราพริกป่น ไข่น้ำ หรือผัดผัก ก้อ…กำลังเล็งหาครัวอยู่ พร้อมเมื่อไหร่ก็อยากเปิดแหละ เพราะเวลามีใครมาหาจะได้ไม่ต้องไปหาร้านที่ไหน? แหม่…ไม่ได้หลงตัวเองนะ ก้อ…หลายคนยืนยันว่า “ครัวลุงนิด” นั้น สุดยอดที่สุดแล้ว

พรุ่งนี้…หวังว่า…สถานการณ์น่าจะเข้าสู่วังวนปกติซะที จะได้รู้ซะทีว่า ชีวิตตัวเองเปลี่ยนไปจริงมั้ย? อยู่ติดที่จริงมั้ย? รวมถึงจะได้มีเรื่องราวมา จอ…จ่อ…จ้อ เยอะขึ้นด้วย รวมถึงการสามารถเปิดครัวลุงนิดด้วยแหละ ยังไง…โควิด-19 และพรรคพวก รีบๆห่างหายไปจากโลกนี้ซะที ชีวิตจะได้มีชีวามากกว่าวันนี้ โอเคมั้ย? ทุดคน

มากกว่าขอบคุณ

“รามอินทรา”

บ้านชินเขต

26 กรกฎาคม 2566